aman diyeyim

kilo alıp verme konusunda sibel can ile kapışan bünyemi bugünlerde ronaldo' nun bu fotoğrafı ile terbiye etmeye çalışıyorum. aynı mayaladığı yoğurt tutmayınca, seni köpeğin önüne dökerim diye korkutan annem gibi.

tam da derin dondurucuyu doldurma arefesinde

ofisteki yılbaşı çekilişinde insanlara filtre kahve makinesi falan çıkarken, bana 17 parça saklama kabı çıktığından bahsetmiş miydim?
yahu ben evimde bile kalmıyorum ki dalga mı geçiliyor ama benimle? işin en acı yanı ise; hediyemi açmamın üstünden bir süre geçip de ortam sakinleşince el altından, yemeklerimizi yapan teyzeye 17 parça saklama kabımı teklif etmem ve karşılığında kibarca(baya baya kahkaha attı) reddedilmemdi. how much longer till I hit the ground demek istiyorum.

giden günlerim oldu nım nım

"acısıyla..tatlısıyla ön-cü ön-cü öncüü biber salçasığğğ"

yıl başında çevremdekilere 2011'e 10 üzerinden kaç verdiklerini sordum. siz kaç verirsiniz?
benim sana notum fazla düşünmeden 6 kanka.
  2011 bana,
-yılın değerlendirmesini 3 ocakta yazabildiğim bir hayat verdi. eskilerde 31 aralıkta falan yazardım.
-blog girdilerinin sayısına bakıyorum da ayda 45 yazılara çıktığım zamanlar olmuş, şimdisi ise malum.
-bazen yorgunluktan öleceğimi düşündüğüm akşamlar verdi. kısıtlı akşamlarda hiçbir şey yapamamayı bir de.
-önceden tiksindiğim outlook düzenli olarak kullandığım bir program oldu. üstelik sevdim de keratayı.
-panik atak neymiş tam olarak yaşayarak gördüm. bitirme projesi zamanından bahsediyorum tabi. ne hayallerle geldiğim bitirme projesi aşamasına, asla çalışamayarak kendimi geliştirdim de geliştirdim. bitirme hariç kolay iki seçmeli dersimin olduğunu dönemde bitirme projemi final teslimine bile yetiştiremeyerek kişisel bir rekora imza attım. bunun bana dönüşü ise tüm okul hayatımdaki en düşük proje notu ile mezun olmam oldu. bir süre kahrolur gibi olayazdım ama sonra hiçbir önemi olmadığına net bir karar verdim. bitmesi başlı başına kafiydi.
-şimdi iş hayatı içinde bakıyorum da, bizim meslekte mezun olduğun okul bile benim düşündüğüm kadar önemli değil.
-lisedeyken iyi bir okula giremezsem öleceğim hayatımın sonu gelecek tarzı bir düşünce yapım vardı, şimdi düşününce çocukluk ve körpelikten başka bir şey değilmiş diyorum.
-yıl tamamen başka iki kısıma ayrıldı benim için üstelik aralarında da ince değil oldukça net ve kalın bir çizgi vardı.
-bomboş olduğum son dönem boyunca varacağımı/ erişeceğimi düşündüğüm sosyal hayata tabi ki sahip olamadım. uyudum allah uyudum.
-üniversitenin bitişiyle yola devam edeceğimiz çekirdek kadro daha fazla netleşti.
-film izlemeyi neredeyse bıraktım. koskoca yılda sadece iki kez sinemaya gitmiş bile olabilirim. onlar da harry potter' ın son filmi ve midnight in paris
-klasik rock gruplarını çok daha fazla dinledim.

-tüm hayatımdan ve hayatımdaki bütün süpersonik insanlardan ayrı geçirdiğim bir 2 ay yaşadım. böyle bir hayatı çok uzun süre sürdüremeyeceğimin kararını vermem ise çok sürmedi.
-istanbul' da iken çok mu sosyaldim tartışılır ama sadece istanbul' da olmak bile başlı başına bir lüks bence, içindeki herkesin kıymetini  bilmesi gereken.
-ilk kez rock'n coke' a gittim ve neden yıllardır gitmediğimi sorguladım. moby geçirdiğim en güzel konseri yaşattı.
-konserden sonra ise hiç moby dinlemedim, neyin yansımasıydı bilmiyorum. zirvede bırakmak gibi bir şey olabilir.
-son bir umutla atıldığım fitness maceram da net bir şekilde gösterdi ki; 58 kilo iken de var olan göbeğim ne kadar sıkalaşsam da beni bırakmamaya çok kararlı. doğururken çok acı veren bebeğini sahiplenmeyen devenin sonradan durumu kabullenmesi gibi bir hissiyat yaşıyorum kendisine karşı.
-sushi fanı oldum. gelsin california roll oh.
-klasik kola' dan asla ödün vermeyen bir insanken, diet koladan başka bir şey içemez oldum. her seferinde "pardon da, o da kilo yapıyor yalnız" tepkisine, tadını seviyorum açıklamasını yapmak durumunda kaldım.
-hayatıma usta diye bir kavram girdi, muhtemelen de çıkmamak üzere.
-benim gibi telefonla konuşma fobisi olan biri için çok fazla yabancı insanla telefon konuşması yapmam gereken bir iş hayatına sahip oldum. birden fazla kez aradığın halde numaranı kaydetme zahmetine girmeyen insanlara karşı sürekli, ben şuradan falan filan şu girizgahını yapmak durumunda kaldım.
-ego denen şeyin kallavisinin iş hayatında olduğunu görmem de pek sürpriz olmadı aslında. akabinde de insan denen şeyden biraz daha soğumam.
-normalde evde bile haşlanmış yumurtaya mesafeli bir insanken, 4 yıllık yatılı hayatı boyunca yemekhanede ağzına yumurta koymamış bir insan olarak şantiyede yumurta yiyebilmemin benim için büyük bir adım olduğunu düşündüm.
-barış bıçakçı' nın veciz sözler' i ve c.palahniuk' ın ölüm pornosu okuğum en güzel iki kitap oldu.
-sayısız sigara bırakma girişimim ise şantiyede yerini köfür köfür içmeye bıraktı.
-askeri muayene diye bir şey var dostlar. tarifi zor. hani böyle uçak kalkarkenki o iç çekilmesi hissiyatını tam anlatamayız ya; o da aynı şey işte. yaşayın, yaşatın.
-son olarak aşk hayatıma gelmeyi çok isterdim ama; olmayan şeye nasıl geleceğiz onu bilemedim.
-2011'in en çok tıklanan girdisi ise volkan' ın sakalı oldu. blog açısından acı bir durum aslında. ikinci ise süper mario' nun ek iş olarak tenis hakemliği yaptığını söylemem(esra'ya özel teşekkür).

*baştaki reklamı bilen herkese diğerlerinden daha güzel bir yıl dilerim, çünkü onlar için hayat biraz daha fazla zor :]

başlık bilemedim

bugünün şarkısı; going to california

entourage' ın son bölümünü izledim ve friends bittiği zamanki 'sanki kendi arkadaşlarımmış ve bir daha onları göremeyecekmişim' hissiyatını yaşadım. ne kadar manyakça aslında. herkesin ve her şeyin bir sonu vardır teması karşıma çıktıkça daha da acayip hissediyorum.
şu an herkese ve her şeye uzak olmamla da alakası vardır büyük ihtimal.

bile bile lades

herkes telefon melodisi güzel olsun ister. o melodi ile farkını ortaya koymaya çalışmayan yoktur zannımca.  ama benim gibi telefondan zerre haz etmiyorsan, melodi işini de zorlamayacaksın. ben telefonu sürekli titreşimde olan insanım, yalnız bu durum telefonu hiçbir zaman duymamam( acaba) olarak meyvesini verince, evde olduğum zamanlarda sesini açmaya yöneltti beni. e bu durumda da, nokia tune kullanacak halim de yok değil mi? böyle derken telefonum nokia bile değil ama metaforu anladığınızdan adım gibi eminim bilöğgğgh-severler. hepinizin ne kadar cin gibi olduğundan bahsetmeme gerek bile yok. bu noktada devreye işte o müthiş sıkıntı giriyor. telefon melodisine uygun şarkı bulmak.
açmazsan ve karşıdaki de sen açana kadar yılmazsa telefonun çalma süresi yaklaşık 30 saniye. benim obsesyonlarım çerçevesinde düşünülürse, bu durum melodi olabilecek şarkının ilk otuz saniyesinde söz girmiyor olması gerekir. sözlü telefon melodisi kaldırmaz yüreciğim.
muse' un undisclosed desires şarkısı bu olumsuzluğu bünyesinde barındırsa da bir telefon melodisinden tam olarak beklediğim şeylere sahipti. can alıcı ve sakin melodi. bu sebeple yirminci saniyede söz girmesini göz ardı ettim. zaten açacaksam o zamana kadar duymuş olurum ben o telefonu falan diye de kendimi ikna ettim. ama şu an geldiğim noktada bu şarkıyı da kaybettim. tıpkı daha öncekiler gibi. asla normal bir zamanda dinleyemiyorum. ölümüne soğudum şarkıdan.
aslında bunun tek bir tanımı var; bile bile lades.

ibo show' da tekno yapan hande yener gibiyim

yıllardır erteleye erteleye bir hal olduğum ehliyet kursuna bıçak kemiğe dayanınca yazıldım. etrafımdakiler, sizi artık "bak hala almadın şu ehliyeti artık çok zorlaşçakmış, stajyer oluncakmış bak" demenin zevkinden mahrum ediyorum, üzgünüm. benim açımdan asıl durum, tüm arkadaşlarım kursa hiç gitmeden ehliyetlerini almışken,  babamın sanki dünyada en çok istediği şey benim düzenli olarak bu kursa gitmemmiş gibi davranması. dedim, seni mi kıracağım ya dedim kalktım gittim ben de.
insanlar askerlik anılarını anlatır ya ballandıra ballandıra, ben sırf bu kursta hissettiklerimi anlatsam "bir yabancılaşma hikayesi" konulu tez yazarım. hatta sanırım belki de sırf bu yüzden devam edeceğim. o değil de, ben ömrümde hiç, bir ortamda kendime ve ortama bu denli yabancılaşmamıştım. tam bir alienation örneği. böyle diyeyim de kendini yabancı dilde daha iyi ifade edebilenlerdenmiş gibi olayım. böyle ortamda bir espriler, bir şakalar dönüyor; hoca atıyor pası ehliyet ahalisi atıyor golü, bazen tam tersi oluyor. ellerindeki hayali disko topunu birbirlerine atarak eğlenen disko insanı gibi. güldükçe gülüyorlar coştukça coşuyorlar benim verebildiğim en tepki the big bang theory' den sheldon' un gülmesi kadar. tüm bunlar yetmezmiş gibi bir de ara olunca hoca beni "hiç sesin çıkmadı, anlamadın mı?" diye rencide etmez mi? allahtan yengeç.. kabuk.. falan hallettik olayı da salon erkeği çizgimden çıkmadım. yoksa, diğer acarlardan olsam daha mı mutlu olacaktın beöö diye çemkirmesini de bilirdim hani.

devamında, öncesinde yirmi yaşında olduğunu söyleyen çocuğun on iki yıldır araba kullandığını ve hiç polise yakalanmadığını iddia etmesi yetmezmiş gibi, ehliyet kursunda oturan dört çocuk annesi kadının araba kullanırken polisin çevirip ehliyet sormasına ve ceza yazmasına çok sinir olduğunu cıkcıklar eşliğinde ısrarla vurgulaması ve ders anlatan adamın, içkiliyken polise yakalanırsanız oyalanın ve üflemeyi reddedin hastaneye gittiğinizde kan testinde elli promil çıkmayacak bile şeklinde verdiği akıllar derken bir bakmışım üstümde bir mayokini belirmiş, ayağımda topuklular " kavga etmez sever beni romiyo, romüyo, romeyo, romiyo" tüm kurs, göbekli teyzeler klimacı amca suzan kardeş alkış kıyamet..

yapıcam. yapmıştım. allam yardım et

dün bahsettiğim şekilde bugün atarimi fotoğrafladım. ehe.

benim de atari başında delirmişliğim çoktur. hepimiz birer zehra betül değil miyiz zaten? sol alttaki ısırık izleri de o cinnet anlarından kalma, hıncımı kollardan çıkarırdım.

 bu tenis oyunu benim hayal gücümü ne zorlamıştır arkadaş. bu dandik görselli oyunlardaki tenisçiler, andre agassi mi olmadılar, pete sampras mı olmadılar, steffi graf mı olmadılar martina hingis, lindsay davenport mu olmadılar?

fakat bugün fotoğraf çekerken fark ettiğim üzere hakem koltuğunda tanıdık bir isim var; super mario!! inanılır gibi değil. mario gündüzleri prensesi kurtarırken, boş zamanlarında da o anları finanse edebilmek için hakemlik yapıyormuş meğer. bir nevi geceleri taksi çeken devlet memuru.

yaşasın televizyondan fotoğraf çekmek ve tüm camların yansımalarının tvnin içinde olması.

martina hingis' i de ne severdim tüm şımarıklığına rağmen.

.

kendimle en acı yüzleşmelerimden biri de, youtube' un bunlar ilginizi çekebilir şeklinde bana önerdiği videolar. bu kadar mı tırt bir insanım lan dedirtiyor. sevgili youtube, en azından aramızda tutuyorsun.

su pompası deyip geçme

pompasının huyunu suyunu bilmediğim bir evde, bir bardağa su koymaya çalışıyorsam ( özellikle dolmaya yakın zaman diliminde ne şiddette bastırılmalı ki kalan kısmı doldursun ama taşmasın da) eğer; rahat bir 3-5 yaş atıyorum stresten. en olmadı 2-3 kilo kaybediyorumdur.

whatever works

artık tumblr' ım da var.
çok fena görseller
paylaşacağım bence.
belki yeterince çabalarsam
o mükemmel muğlak tumblr sayfaları gibi
altına, kimsenin anlamayacağı
ingilizce cümleler bile yazabilirim.
bilemeyiz.

tık .

.

adeta proje yapan bir genç. kafası 4'e bölünmüş, burada düşünce devam ediyor diyor; bir yandan tasarlayıp, bir yandan plan çizip, bir yandan da pafta boyuyor. Dört yanı ise uyumak, gezmek, sosyalleşmek istiyor; ama bunları sadece o yaşadığı için onlar renkli tabi; dışarıdan ise yalnızca sigara dumanına boğulmuş bir genç görüyor mimar olmayanlar. adeta anlam veremiyorlar saatlerce bilgisayar başında oturmasına, o yüzden gri. evet.

böyle bir pop-art.ımsı denemem üzerine, zrenzjiim' in muhteşem alt metin okuması. hep böyle entelektüel sohbetler yaparız biz zaten. evet.

meydan çok önemli meydan

bir dersim için, taşkışla'dan taksim'e kadar olan yolun deneyimlenmesi başlıklı bir yazı yazmam gerekti. yazdıktan sonra baktım ki, blog dili hayatımın tüm kısımlarına yayılmış durumda. bir dakika ya bu resmen bilögğgh yazısı oldu deyince buraya da koymaya karar verdim.
okumadan önce şöyle bir ön bilgi vereyim, bu yazı tasarımla ilişiği olanlara daha çok hitap edecektir. ama okul hayatı sona ermek üzere olan ve bu konuda kaygıları olanlara da bir şeyler söyler diye düşünüyorum.

Mezun olduğunuzda değersizsiniz. Kafamda en çok yankılanan cümle son zamanlarda. Bu düşünce ile çıktım Taşkışla’dan. İlk girdiğim zamanda duyduğum heyecanın onda birini hissetmediğim okulumdan. Az önce hocamın proje hakkındaki yorumlarını düşünüyordum. Bu düşünceler kafamda iken Hyatt’ ı gördüm yine, yeniden. Yoluma devam ettim. Çevresiyle ilişkili yapılar kavramı dolanıp dururken aklımda. Neredeydi bu çevresiyle ilişkili yapılar? Akademik hayat ile normal hayat arasındaki bu uçurumun sebebi neydi? Sonrasında yere kaydı bir anda gözüm. Kaldırım döşemelerine. Küçük bir eğim değişikliği vardı ve orada parkeler kalan kısımdaki gibi bütün olarak kullanılmamışlardı. İki üçgen şeklinde zoraki yerleştirilmişlerdi. Aklıma sketch-up’ da yüzey oluşturamadığım zamanlar geldi. Üçgenler oluştururak yüzey yaratabilme sıkıntısı. Üçgenler deyince de ilk dönemde yaptığımız patates projesi. Patates. Dışarıdaki insan için en fazla ne anlama gelebilir ki bir patates? Patates salatası olur olsa olsa. Ama bizim için tanımsız yüzeyleri tanımlayabilme için müfredata konmuş bir projeydi.  O günden beri de aklımdan çıkmayan bir proje. Belli ki amacına ulaşmış. Kaldırım parkelerinden hala ona çağrışım yapabiliyor zihnim. Bu anlarda tek bir düşünce beliriyor kafamda. Mimarlık dışında bir başka bir meslek daha var mı insanın kendi hayatına bu kadar müdahale eden. Hayatı daha düz algılamak istiyorum bazen. Kaldırım taşının bana bir şey çağrıştırması komiğime gidiyor. Bu düşüncelerle ilerlediğimde Atatürk Kitalığı’ nı görüyorum. İçindeki ışığın kullanımından ne kadar etkilendiğimi hatırlıyorum. Ama orada da kullanıcı profilinde beni tedirgin eden bir şeyler var hep. Ne zaman gitsem kendimi çok yabancı hissediyorum. Bu konuda yalnız da değilim üstelik. Bu sırada oradaki zoraki otobüs dönemeci olan yol geliyor. Koskoca otobüslerin beş yıldır gidip geldiğim yolda, gözlemlediğim kadarıyla, asla yayaya öncelik tanımadıkları yol. Sonrasında da yeni yapılan otel. Dışını resmen yılan derisi yaptılar bu otelin. Buna bu kadar şaşıran tek miyim bilmiyorum. Yılan derisi her seferinde o kadar batıyor ki gözüme, otelin adına bakmamışım bile. Şimdi düşününce çıkaramıyorum. Halbuki neredeyse tam karşısında çok daha başarılı bir örneği varken. Gerçi itiraf etmem gerekirse, ben malzemenin çıplak bırakıldığı tasarımları her zaman biraz kayırıyorum. Biraz daha gidince Taksim Meydanı. Karşıdan karşıya geçmenin dünyanın hiçbir yerinde bu kadar sıkıntı yaratmadığı, otobüs şöförlerinin zevkle otobüsü üstüme sürdükleri meydan. Taksim Meydanı çok tanımsız. Akademik dünya şu meydanı neden bir türlü tanımlandıramıyor. Belki de tanımlandırıyorlar ama henüz yeni mezun oldukları için fikirlerine değer verilmiyor, bilemeyiz. Neyse ki, orada da AKM var. İstanbul’daki en sevdiğim yapı olabilir. Meydanı bir tarafından tanımlıyor da, daha ne isteriz..

kim derdi müzik yüzünden yaşlanacağımı?

yaşlandım dostlarım.

müzik arşivimi düzenleyeceğim derken hayat ilerliyor. ben her şeyi kaçırıyorum. çünkü o sırada müzik arşivimi düzenliyor oluyorum.

zamanında orijinal albüm alırdım sonra gördüm ki olacak iş değil yani neresinden baksanız süt dolu küvetlerde ağzımda havyarlarla yaşamıyorum sürekli. tamam yedi milyar maaş + laptoplu bir işe girersem o günlere geri dönerim kesin de..   nerede kalmıştık? ömrüm boyunca yakamı bırakmayan sevilen şeylerin koleksiyonunu yapma takıntısı o zamanlar beni müzik albümleri yönüyle ele geçirmişti. bir yandan bir şeylerden feragat edip albüm alıyorsunuz bir yandan da orijinal albüme para mı verilir diyen trollerle uğraşmak zorunda kalıyorsunuz. yani dvd tamam da albüme para vermek nedir abi diyenine bile rastladım.

velhasılkelam, bu hobimi dediğim iş koşullarına (hı hı) kadar erteledim ama bu sefer de karşıma düzen takıntım çıktı. hayır hayır tanrım. sadece düzen takıntısı olsa neyse. yerli yabancı ayırımı yapsam mı, kendi içinde listelenmiş dosyalar yapsam mı kararsızlıkları.. derken arkadaşlarımdan toplu halde müzik klasörleri almaktan korkar oldum. biliyordum ki o löp et olarak aldığım dosyalar benim için hep iş anlamına geliyordu. çünkü çoğu insan  radio head - idiotic şeklinde yanlış yazılmış bir şeyden rahatsızlık duymuyordu. albüm ismi olarak görünen www.big.az tadındaki web site isimleri kimseyi ırgalamıyordu.

bir sanatçıya ait albüm varsa eğer bilgisayarda, o sanatçının adı her şarkıda aynı yazılmış olmalıdır mesela. biri Parov Stelar iken diğeri Parov stelar olamaz. nazım şoray kanunları

ondan sonra albümler bütün halde mi dursun yoksa içinden sevmediğim şarkıları silsem mi ikilemi.. sonrasında ya bir gün gelir de diğerlerini de severim ümidiyle biriktirilmiş tonlarca şarkı enkazı..

sonrasında sevdiğim sanatçıları bir süre sonra eskisi kadar sevmeyince, onların ayıklanması. tek tek halde arkadaşların gönderdiği şarkılar. - evet evet hatır için silenemeyen şarkılar -  o fazla tek halleri ile nasıl bir konumda durmalarına karar veremediğim şarkılar.

daha önce de bahsetmiştim, bir şarkısını beğendiğim için tüm olarak indirilen grup diskografileri. sonrasında onların zaman içinde doğal seleksiyona uğraması. tabi bunların hepsi ayrı düzen işleri gerektiriyor.
o arşiv hiçbir zaman istediğin kıvama gelemeyecek, bunu birtakım zaman dilimlerinde kavrıyorsun yalnız sonrasında bir bakıyorsun ki yeni inmiş bir klasörü düzenlerken buluyorsun kendini. tıpkı hayatın kendisi gibi.
bu arada fark ettiniz mi bilmiyorum ama seda sayan son zamanlarda ömer çelakıl' a takmış durumda. doktorum da doktorum diye number 23 filmindeki zorlama çıkarımlara benzer, şifrelerini dinliyor çelakıl'ın gözlerini belerte belerte.
neyse, konumuz bu değil.

hayır öyle bir an geliyor gerçekten başardım bu sefer uzun süre böyledir bu dosya hacı diyip de i-tunes' a atıyorsunuz o şarkıları. sonra bir süre geçip de i-tunes içinde tıklanan şarkının yanında ünlem çıkması, kaynağı el yordamıyla bulmak ister misin beybi? diye sorması o programın son derece züppe haliyle. işte o an içim dağlanıyor. sana pabuç bırakmayacağım i-tunes diye tekrar sonsuz döngüye giriyorum.

siz bana bakmayın bilöğghseverler. kendi gamsız klasörlerinizle, mutlu mesut bir hayat yaşayın. lost in amsterdam falan dinleyin. beni de monica geller' a havale edin.



yo yo bana çözüm önerisi olarak bilgisayarda müzik arşivi yapmayıp grooveshark kullanmaktan falan bahsetmeyin. sanki çok özgür ve her şeye rahatlıkla ulaşılabilen bir ülkede yaşıyormuşuz gibi!

*tüm suçu adımın anlamının düzenleyen, derleyen olmasına atıyorum.

katran karası geceler

16 gündür sigara içmiyorum. aynı andan itibaren dudaklarımı yemeyi de bıraktım. dudaklarımı yemeyi bırakmış olmam, sinirimi daha çok sıkıştırıyor. hemen dişlerime çok yakın ya, sürekli ısırasım geliyor. bu neyin kafası

vatı venya vavamik civava

-insanın büyüdüğünü anlaması, yemekte kola yerine ayranı tercih ettiği an gibi.

-bir de fastfood yerine, sulu yemek aradığını fark etmen.

-geçen gün ömrü hayatımda bir ilk yaşadım. annem babam ve ben, sinemada film izledik. bu durumun farkına varmam filmin arasına denk geldi. düşününce çok ilginç aslında. 22 yıldır hayattayım yani.

-sinemada ilk izlediğim film annemle gittiğim aslan kral' dı. o zaman milyonlarca problemin içinde boğuştuğumuz için, aslan kral(baba)' ın bufalo sürüsü altında kalıp da öldüğü sahnede ağlamıştık. ben o filmin nasıl bir etkisinde kaldıysam artık, günlerce açılış sahnesindeki şarkıyı ( vatı venya vavamik civava venya avva ) - evet gerçekten de buna çok yakın bir şekilde- kelimeleri popomdan uydurarak söyleyip herkesi bunaltmıştım. şimdi dinlediğimde de hala aynı şeyi duyuyorum gerçi.
 görselli hikaye kitapları, boyama kitapları, yap-bozları her şeylerini ama her şeyleri aldırmıştım. giriş sahnesini şimdi düşününce bile anbean hatırlıyorum.

6 yaşındayım, o karanlık salonda kocaman bir perdede böyle bir görüntü ve giren büyülü müzik. tüm hayvanların, kralın oğlunun selamlayışları.
buraya nereden geldim, bu aslan kral' a sonrasında ben bir de babamla gitmişim. filmin arasında babam söyledi.

-tam kadro gittiğimiz filmin eyvah eyvah 2 yerine başka bir şey olmasını tercih edebilirdim sanırım. buradan sonrası -spoiler-
bu film çok kukumsu ve pipimtrak olmuş. türkler, eğer ki yaptığı devam filmine 1. film + 2 adını koyuyorsa ben bundan sonra uzak duracağım o filmden. film ile ilgili her yerde sıcacık, iç ısıtıyor falan yazılmış ama bir filmden beklentim oh sıcacık yanıyoruz mis değil benim sanırım. ilk filmin sonrasında, tamamen ticari kaygılardan, son derece senaryo yoksunu ite kaka çekilmiş bir film olmuş. hele ispanyol karakterinin olduğu sahnelerde yemin ediyorum perdeye bakamadım ben utandım. ilk yarı bir nebze güldürüyor ama ikinci yarıda cidden senaryo namına bir şey yok. kızın kaçırılması, eşşek kadar -kendi mesleğine sahip bir insanın- baba zoruyla sevdiği adamdan uzağa gitmesi nedir allah aşkına? hele bu tip bir kararla bir devlet memurunun anında görevine memleketine devam edecek olması, hangi ülkede yaşıyoruz diye sorgulatıyor.

- secret diye bir şeyin var olduğu konusunda ısrarcı olan tüm insanlar. ben hep pozitif düşünüyorum ama herhangi bir durum içinde, murphy kanunları neden hep benim için işliyor bir cevap verebilirler mi acaba? hani, kendimi dinlemek için fas'a falan gitsem ( çölde çay kafası ), eminim ki kutup ayısı ile ateşli bir ilişki yaşarız.

-son olarak, tatil bitmesin diye iclal aydın duygusallığında makaleler kaleme alacağım yakında. öyle iyi geldi bu tatil.

bir ciddi karnabahar

e boğulmuş tabi kabe orada.

-geçenlerde babamın dayısı ailesi ile birlikte misafirliğe geldi. dayı önceden koministken, şu anda hacı. benim için bu durum olayı çok ilgi çekici hala getirdi tabi. bir de bizim ailedekilerle bir araya geldiğimizde benimle mesleğim üzerine sohbet etme eğiliminde oluyorlar. yalnız konunun açılış konuşması, senin iç mimarlık mıydı dış mı? diye başlayınca benim bir omuzlarım çöküyor. ve bir yerden sonra muhabbet öyle bir tıkanıyor ki, o an orada azalarak bitmek istiyorum. şimdi bu dayı, yakın zamanda hacıya gidip geldiği için; mesleki konuşmanın içine kabe'ye yapılmış ve kabe'nin ruhani özelliğine turp sıktığını düşündükleri hoteller oldu.
benim için de ilginç bir deneyimdi. bir dış mimar olarak, kabe' nin masterplanı üzerine sohbet etmek.

-özellikle hafta sonları, kahvaltıda özenli bir şeyler hazırlayan insana puanım 10 kanka. böyle bir sevgi akışı daha olamaz içimden. evet benim kalbime giden yol midemden geçiyor. çok net. güzel ve özenli yemek yapan insanın çekiciliği çok başka. bonuslar adeta gözümün önünde uçuşuyor.

-yemekteyiz' den öğrendiğim bir şey varsa; o da türkiye'de her mahallede yemekten anlayan bir eş cinsel erkeğin yaşadığı gerçeğidir.

-şu an var ya çok pis inzivaya çekilmiş durumdayım. ilk haftayı da ekiyorum. itü'nün benden çaldığı yarı yıl tatillerinin acısını son yılda çıkarmaya karar verdim. gelsin filmler, gitsin diziler.

- coen brothers, wachowski brothers, mario bros çok sevdiğim kardeşler.

-öte yandan mario bros' daki, bros' un brothers' ın kısaltması olduğu gerçeğini öğrendiğim an yaşadığım aydınlanmayı mimari tasarımda düşünsel boyuta geçtiğimde bile yaşamadım.

-coen brothers son dönemde en sevdiğim kardeşler olsa da, a serious man' i sevemedim. tuz gibi bir şeyi eksikti filmin. bu adamların filmleri zaten karnabahar gibi. ya çok seversin ya da ağzına bile koymazsın. karnabaharı nasıl sıfır tuzla yemeyi hayal edemiyorsam, bu film de aynı şeyi hissettirdi. coen brothers, filmlerini yarıda bırakır - bir sona bağlamaz - çok da güzel bırakır ama bu sefer o yarım bırakış bile bir eksikti. baştaki efsane ile filmin ilişkisini hele hiç çözemedim.

-uzuuun uzuun film açıklamaları, dizi yorumlamaları,kitap açıklayışları yapan bloglara çok saygı duysam da, o enerjiyi nereden bulduklarını çok merak ediyorum. zira çok sevdiğim bir film hakkında bir yazı yazarken bile afakanlar basarken beni, papua yeni-gine' de çekilmiş, makedon bir yönetmenin buhranlarını anlatan 1.5 saatinde bir ineğin otlamasını izlediğimiz 8 saatlik film hakkında bile sayfalarca kritik yazan tüm bloggerların gözlerinden öpüyorum.

-bir de benim ucuzluğuma bakın, a serious man' i beğenmeyişimi ciddi ciddi tuzsuz karnabahar ile açıkladım. evet.

-karnabahara neden bu kadar takıldın dersen, akşam yemeğinde yoğurtlu mayonezli ilginçli bir salatasını yaptım. üstüne akşam yemeğine dedem de gelince, sofrada bir gerilim oluştu. zira benim yaptığım cins şeylere annem babam alışkınken, dedemin de bu olaya dahil olması ve kendisinin dangalaklığı ile meşhur olduğu gerçeği ile her an bir laf edebilir diye yürek erintisine sebep oldu. bu durumlarda babamın ara buluculuğu beni benden alıyor. normalde ben de yemem bunların yaptığı bu tür şeyleri ama bu güzel olmuş. diye diye yedi sağ olsun. buruk bir sevincin cümle tanımı olsa gerek.

-gerçekten gerilmek istiyorsanız, dedenizle birlikte laptop karşısına geçin. geçen gün antichrist izlerken bu denli gerilmedim. david lynch filmleri yanında chick flick kaldı.
uzunca bir süre arkamda ses çıkarmadan oturduktan sonra, burada insanlar birilerini buluyorlarmış nasıl oluyor o? o_O  diye sordu. ağlayarak içeri kaçtım.

-o değil de antichrist çok sağlam film olmamış mı. adamın içinden gelmiş. bir film çekeyim, bir kadının buhranlarını, şunların ağzına ağzına sıçarak anlatayım demiş. kadın kocasının bacağını çivi ile delsin sonra da klitorisini kessin hacı, arada bir de vajinasından yavrusu sarkan bir ceylan görünsün. gerilsin pezevenkler demiş. ve çok ama çok iyi başarmış. kalktığımda bacaklarım tutmuyordu resmen.

-son olarak, paylaştığı görseli kaydettirmeyen tüm internet siteleri evlerine gidebilir mi? teşekkürler.

yapıcam, yapmıştım. allam yardım et

ilk çocukluğumu yiyen süper mario -hala- dünya üzerindeki en güzel oyun. bu da benim karne hediyemmiş.

uçucam oolum

dönem sonrası; mail kutumdaki, derslerin gruplarından gelmiş; hocalardan gelmiş mailleri temizlemekten orgazmik bir zevk alıyorum.

render ne ola ki dediğinizi duyar gibiyim

kettle suyu kaynatırken başında beklersen resmen daha uzun sürede kaynatıyor. adeta şakacı. aynı şey, bilgisayar için de geçerli. bir şey kopyalarken, ya da bir modelin render'ını alırken ekrana bakarsan inadına yavaş yapıyor, tadını çıkarıyor. bence.

.

ah aklıma ne geldi bak. kırk yılın başı gaza gelip de ellerime krem sürersem, mutlaka hemen akabinde ellerimi yıkamam gereken bir durum oluşuyor. öldür beni yarabbim, yeni kremlenmiş eli yıkamak; bundan büyük acı yok.