ben bu ara çok işsizim ve annemle her gün bir film izliyoruz. annemle böyle pozitif, aşklı falan filmler izliyoruz. bugün eat,pray,love' ı izledik. julia roberts' ın spagetti yediği bu sahnede perihan savaş'ın taze fasülye yediği sahneyi hatırlayan tek ben değilimdir bence.
ben çok uzun süredir film izleme temposunu kaybetmiş bir insanım. vizyon filmlerinin takibini kaçıralı 4 sene falan oldu sanırım. bu ara annelik filmler izliyorum ama bu durumu bir kenara koyarsam, son zamanlarda izlediğim hiçbir filmi beğenmiyorum. aşırı derecede dizi izlemek sinema izleyicisi olma kültürümü yok etti adeta. bir film süresinin bile fazla gelmesi nasıl bir tüketim temposuna girdiğimin bir yansıması sanırım.
şimdi bu bokum gibi olan filme gelirsek, beyaz insanın problemlerinin dibine hiç bu kadar girilmemişti sanırsam. ben julia roberts' ı çok seviyorum. çok iyi bir oyuncu mu, çok güzel bir kadın mı hiç umursamadan seviyorum hem de. filmin sonlarında -bali zamanları- canlandırdığı karakteri dövebilirdim. doyumsuzluğa övgü filmi mi çektiniz nedir?
filmle ilgili tek sevdiğim kısım roma bölümü idi. hindistan bölümünü tamamen çöpe atabiliriz. javier bardem gibi bir baba olur muyum en çok bunu düşündüm. bence çok deneysel bir baba çünkü.
-anne bu kadın sence güzel mi?
-dudakları bir garip, ağzı balık ağzı gibi. güzel.
iki tip insan vardır;
birisi, mağazada yanlış fiş kesildiği için bağırıp çağıran ona buna küfreden ve içini döken sinirli insan.
diğeri de, küfürleri içine atıp ses çıkarmayan; ama bir gün elinde silahla gelip tüm mağazayı öldüren kasiyer.
"3d gözlüğünüzün yanında şeftali suyunu ısrarla isteyiniz" hıncal uluç
"filmde yarım saat karşılıklı sarma yenen, son derece durağan, sahnede iki usta oyuncu karşılıklı döktürürken siz sıkım sıkım sıkılıyorsunuz. hayatın kendisi de böyle bir şey değil mi zaten.." atilla dorsay
"sizi bilmem ama şimdi düşününce ben, belki de haklılardı diyorum"ömür gedik
bu ara tamamen yerli yapımlara sarmış durumdayım. aşk tesadüfleri sever, incir reçeli ve bizim büyük çaresizliğimiz' den sonra özcan deniz' in filmi ya sonra' yı izledim. bu filmde başrol oyuncularından birisi mimar ve kendisi için çok önemli bir projeyi kapmaya çalışıyor. kadının işine yeterince ilgi göstermeyen koca, sunum günü öncesinde planların üstüne kahve dökülmesine sebep oluyor ve ertesi gün sunum sırasında mimar ile işveren arasında şöyle "ohalık" bir diyalog geçiyor.
-peki şu kahverengi olan bölge ne?
-o..şey..kahve..
-o kadar büyük bir alana kafeterya yapmayı mı düşünüyorsunuz?
-hayır.o bizzat kahvenin kendisi.
üstüne kahve döküldüğü buram buram belli olan yere bakıp da buraya kafe mi düşünüyorsunuz deme kafasının yaşandığı bir dünya var mı ya? ayrıca hangi mimar kafeteryaya kahve demiş bugüne kadar? madem mimarlı film yapacaksın, bu işi bilen birinden danışmanlık hizmeti almak çok zor olmasa gerek. gerçi özcan deniz falan, ya ben neyse tamam bir şey demiyorum.
dövüş kulübü,beğenmeyenin olmadığı filmlerden. hatta o kadar çok üstüne oynanmasına rağmen hala inanılmaz bir keyifle izlenebiliyorsa bir film gerçekten olmuş demekten başka bir şey kalmıyor. kitabını okumadan izlediğim filmin, sonunda kitabını da okudum. kitabın son kelimesini okur okumaz da filmi tekrar başlattım. kitaplardan uyarlama filmlerin başarısız olduğu artık neredeyse kabul gibi bir şey. bunun en iyi şekilde çürütüldüğü filmlerden biri de fight club. öncelikle kitabı okuduktan sonra filmin kurgusuna çok daha fazlasıyla hasta oldum. bazı yanlarıyla kitabın anlatımını bile sollamış diyebilirim. burada da fincher isminin büyüklüğü su götürmez bir gerçek. filmi bilmeyen yoktur, o yüzden şu oldu bu oldu demenin anlamı yok. ama fincher' ın bu filmi gerçekten inanılmaz bir başarıyla yorumladığına dair düşüncem son nefesimi verirken bile devam edecek sanırım.
palahniuk' tan hastası olduğum bir kaç şeyi not düşmek istiyorum.
"böyle içi dışı bir yabancılar sinirlerimi altüst eder, ne demek istediğimi biliyorsanız." (sf.21)
"iki senedir her kucaklaşma vaktinde benim kollarımda ağlamış olan chloe artık bir ölü; toprağın altında ölü ölü yatıyor....tanrım, bugün bin bir düşünce içinde kendini oradan oraya sürüklerken, yarın soğuk gübreye solucanlar için açık büfeye dönüşebileceğinin kanıtı işte." (sf.35)
"mobilya satın alırsınız. kendinize derseniz ki bu hayatım boyunca ihtiyaç duyacağım son kanepe." (sf.44)
"dövüş kulübünde gördüğünüz şey, kadınlar tarafından yetiştirilmiş bir erkekler kuşağıdır." (sf.51)
"tyler'ın dediği gibi: mesele şişkin görünmekse, sufle de şişkin görünür." (sf.52)
"kıçına tüy taktın diye, tavuk olmazsın." (sf.71)
"...sahip olamadığım bütün güzellikleri yıkıp yok etmek istiyordum.....yemeye paramın yetmediği bütün balıkları öldürmek, asla göremeyeceğim fransız kumsallarını kirletmek istiyordum....o çocuğu yumruklarken asıl yapmak istediğim, sikişmeyerek türünü tükenmeye mahkum eden her pandanın ve pes edip kendini karaya atan her balinanın, her yunusun alnının ortasına kurşun sıkmaktı." (sf.129)
diane arbus' un fotoğrafçı kimliğine dair daha çok şey izlemeyi beklerken tamamen yaşadığı ilginç aşk üzerine yoğunlaşan bir film fur. gerçi ucubelerin fotoğrafçısı olarak adledilen sanatçının bu kimliğinin açığa çıkmasında, aşırı kıllanma hastalığına sahip lionel ile yaşadığı aşk büyük rol oynuyor. filmde anlatılan aşkı çok sevdim. fotoğrafçı kocasının yanında asistan olan diane bir buhran içindedir ve o süreçte lionel apartmanlarına taşınır. kocasının öküz tavrı kadını o kadar bezdirmiş bir haldedir ki öteki olarak kabul edilebilecek lionel bile tamamen ilgi alanına girer. filmde kılların fetiş elemanı olarak kullanılışı çok başarılıydı,
özellikle diane' in tamamen lionel' in kıllarından yapılmış ceketi, diane' in henüz lionel' le birlikte olmamışken kocasının kol tüylerine yaklaşımı, lionel' in son nefesi ile şişirdiği deniz yatağının içindeki havayı sonrasında diane' in müthiş bir arzu ile yüzüne boşaltması. işte bu noktada annemin yorumu çok keskin bir "sapıkk bu, manyamış" oldu.
filmle ilgili iki sıkıntım oldu. ilki; öteki aşkı ile fotoğrafı da keşfeden diane arbus' un -sonradan araştırdığım kadarıyla- ne kadar güçlü bir fotoğrafçı iken filmde çok ezik bir karakter olarak anlatılması.
ikincisi tamamen kişisel olmakla birlikte modern family' de izlediğim phil dunphy' yi, burada ciddi koca rolünde ciddiye alamamış olmam.
jake, eski eşiyle yaptığı muhteşem seks sonrası, eli görselde görüleceği gibiyken şu cümleyi kuruyor; home sweet home .
müsaadenizlekendimi tutmuyor, çok ama çok beğeniyorum ve bu küçük ayrıntı için senaristin güzel beyninden öpüyorum.
bir de; yine güzel evler, güzel yemek sofraları falan..
bence cool kadın kelimesinin sözlük karşılığı julianne moore olabilir. bir de the kids are all right genel kanının aksine hiç de fena film değildi. güzel evlerde geçen, güzel yemek sofralarının kurulduğu filmleri seviyorum.
yemek yemeyi kim sevmez? bir de benim gibi yemek yapma hastasıysanız bu film insanı zevk ırmaklarında dolandırıyor. ratatouille' den bu yana bana bu mutluluğu yaşatan ikinci film oldu.
tavadaki şeyi istediğiniz gibi çeviremezseniz ve dökerseniz boşverin. nasıl olsa kimse görmüyor.
benim içime tereyağı koysanız ben de lezzettli olurum.
meryl streep' i bir çok yerde izledim, ama bu filmde daha bir hastası oldum. daha öncesinde filmden şöyle bir sahneyi şurada görmüştüm ve çoktan hastası olmuştum bile. filmi izlemeden önce julia child'a dair hiçbir şey izlemedim. özellikle. sonrasında izleyince de meryl streep'in julia child' dan daha çok julia olduğunu düşündüm. o nasıl bir oyunculuktur be kadın. insana kendini sümüklü böcekmiş gibi hissettiriyorsun. filmle ilgili sıkıntılarım var aslında bazı yerlerde yavan hollywood'a bağlıyor ama hepsini hoş görüyorum yalnız; aklıma takılan tek bir şey var, o sevgi dolu muhteşem kadın julia child nasıl olur da julie' den nefret edebilir? filmin sonu o açıdan içimi burdu.
bir de şey var, 2 days in paris'i önceden izlemiştim ama şimdi düşününce; oradaki hal ve tavırları ile julie delpy, diane keaton' dan fazlasıyla etkilenmiş gibi. diane keaton' ın şu anki halini düşününce de insanın 1 numaralı yaşlanma düşmanı olası geliyor.
black swan' a en iyi filmi vermeyecekler biliyorum. neden derseniz çünkü ben çok istiyorum. -nina' nın içindeki siyah kuğu' nun ortaya çıkışının fiziksel değişimlerle de anlatılmasının adeta hastası oldum. aklımdan çıkmıyor.- zamanında da babel' in almasını çok istemiştim ama departed' a vermişlerdi. ama şimdi gidip de social network' e verirlerse de olmaz yani, neresinden baksan oscarlık bir film değil. black swan olmayacaksa bari king's speech alsın. öte yandan king's speech de güzel bir film olsa da; öyle 12 dalda ödül alacak kadar bir film gibi de gelmiyor bana. inception gibi dahiyane bir filmin böylesine göz ardı edildiği bir tören için, çok da fazla kafa patlatmaya gerek yok aslında.
-insanın büyüdüğünü anlaması, yemekte kola yerine ayranı tercih ettiği an gibi.
-bir de fastfood yerine, sulu yemek aradığını fark etmen.
-geçen gün ömrü hayatımda bir ilk yaşadım. annem babam ve ben, sinemada film izledik. bu durumun farkına varmam filmin arasına denk geldi. düşününce çok ilginç aslında. 22 yıldır hayattayım yani.
-sinemada ilk izlediğim film annemle gittiğim aslan kral' dı. o zaman milyonlarca problemin içinde boğuştuğumuz için, aslan kral(baba)' ın bufalo sürüsü altında kalıp da öldüğü sahnede ağlamıştık. ben o filmin nasıl bir etkisinde kaldıysam artık, günlerce açılış sahnesindeki şarkıyı ( vatı venya vavamik civava venya avva ) - evet gerçekten de buna çok yakın bir şekilde- kelimeleri popomdan uydurarak söyleyip herkesi bunaltmıştım. şimdi dinlediğimde de hala aynı şeyi duyuyorum gerçi.
görselli hikaye kitapları, boyama kitapları, yap-bozları her şeylerini ama her şeyleri aldırmıştım. giriş sahnesini şimdi düşününce bile anbean hatırlıyorum.
6 yaşındayım, o karanlık salonda kocaman bir perdede böyle bir görüntü ve giren büyülü müzik. tüm hayvanların, kralın oğlunun selamlayışları.
buraya nereden geldim, bu aslan kral' a sonrasında ben bir de babamla gitmişim. filmin arasında babam söyledi.
-tam kadro gittiğimiz filmin eyvah eyvah 2 yerine başka bir şey olmasını tercih edebilirdim sanırım. buradan sonrası -spoiler-
bu film çok kukumsu ve pipimtrak olmuş. türkler, eğer ki yaptığı devam filmine 1. film + 2 adını koyuyorsa ben bundan sonra uzak duracağım o filmden. film ile ilgili her yerde sıcacık, iç ısıtıyor falan yazılmış ama bir filmden beklentim oh sıcacık yanıyoruz mis değil benim sanırım. ilk filmin sonrasında, tamamen ticari kaygılardan, son derece senaryo yoksunu ite kaka çekilmiş bir film olmuş. hele ispanyol karakterinin olduğu sahnelerde yemin ediyorum perdeye bakamadım ben utandım. ilk yarı bir nebze güldürüyor ama ikinci yarıda cidden senaryo namına bir şey yok. kızın kaçırılması, eşşek kadar -kendi mesleğine sahip bir insanın- baba zoruyla sevdiği adamdan uzağa gitmesi nedir allah aşkına? hele bu tip bir kararla bir devlet memurunun anında görevine memleketine devam edecek olması, hangi ülkede yaşıyoruz diye sorgulatıyor.
- secret diye bir şeyin var olduğu konusunda ısrarcı olan tüm insanlar. ben hep pozitif düşünüyorum ama herhangi bir durum içinde, murphy kanunları neden hep benim için işliyor bir cevap verebilirler mi acaba? hani, kendimi dinlemek için fas'a falan gitsem ( çölde çay kafası ), eminim ki kutup ayısı ile ateşli bir ilişki yaşarız.
-son olarak, tatil bitmesin diye iclal aydın duygusallığında makaleler kaleme alacağım yakında. öyle iyi geldi bu tatil.
erkek inek diye bir şey olmadığının farkında olmayan insanların elinden çıkma çocuk filmi. tüm film boyunca memeli inek baba, memeli şımarık delikanlı erkek inek ortalıkta geziniyor. her ne kadar, parti yapan hayvanların filmi olsa da; bu acayip bir mantık hatası bence.
aşkı, insanın kendi bağışıklık sisteminden farklı bir bağışıklık sistemiyle birleşip daha sağlam bir bağışıklık sisteminde döller verme çabası olarak tanımlıyor julie delpy. bir arkadaşımın aşırı zekadan delirme noktasına gelmiş bir babası var. o da evrenin bizden tek beklentisinin ürememiz olduğundan, hayattaki tüm çabamızın sebebinin[ daha iyi bir işim olsun, daha iyi bir kazancım olsun, daha yakışıklı görüneyim,...] en iyi yavruyu verebilecek partneri bulmak üzerine olduğundan bahsederdi.
şimdi düşünelim misal. abi, tüm ilişkilerin en verimli dölü vermek üzerine olduğunu düşünüyoruz. okuyucuya abi demek. şu andan itibaren tüm ilişkilere bakışın değişti değil mi? ben şu an çok garibim. sanırım ilişki kavramından çok soğudum. bunan sonra birinden hoşlandım diyelim. hemen aklıma bu mu yani , en verimli adayı bu mu diyeceğim. bu sefer ne olacak? insan sevdiceği hakkında böyle düşünür mü, çok ziyan bir ilişki çeşidi olmaz mı artık o saatten sonra o ilişki. mesela diyelim bir hastalığını bir alerjisini öğreneceğim. şimdi yavrumuzun bağışıklık sistemi ne olacak kaygısına mı düşeceğim. doğmamış çocuğumuz yüzünden sevdiceğimden mi soğuyacağım?! bence böyle bir şey olamaz. etrafta o kadar ilişki var mesela, allah aşkına en verimli döl için seçtiğin kız/ erkek bu mu senin derler insana.
ah perihan savaş canım perihan savaş. seni görünce taze fasülye yiyişinden başka hiçbir şey gelmiyor aklıma.
itiraf ediyorum, hep senin gibi yemeye çalışıyorum ben de. böyle ağzım aynı seninki gibi olsun karşımdaki herkesin içi gitsin fasülyeye istiyorum ama hep dümdüz yiyorum. biliyorum.
"-siz fotoğraf çektirseniz ne yaparsınız?
-saçımızı başımızı düzeltiriz."
işte bu ayrıntıdan cinayeti çözme naifliği beni yeşilçama bağlayan.
yumurta ve süt'ü arka arkaya izledim. süt' e ısınamadım. daha doğrusu yumurta'da sürekli bahsi geçen zehre teyze'nin süt' te karşıma başak köklükaya olarak çıkmasına ısınamadım. kafamda canlanan zehra teyze bambaşka biriydi. daha etli butlu olmalıydı en azından. yumurta' dan sonra süt için beklentim çok da fazlaydı bir de tabi. nuri bilge ceylan görüntüleri tadında ilerleyen, az çoktur ilkesinin hakkını sonuna kadar veren yumurta tüm övgüleri hak ediyor. süt ise biraz daha su kaçırma noktasında. belki de bal tamamlayacak bazı sorularımı, acele etmemek de gerek.
yumurta'dan;
-evladım sigaran var mı?
-yok teyze bıraktım.
-sigara bırıgılıı mı heç?!! [ ege şivesi sevgim bambaşka]
1
